Strona główna Historia Cmentarza Aleja Zasłużonych Linki
Opiekę nad Grobami w Krakowie
Mapa Cmentarza
aleja

Historia
Cmentarza Rakowickiego


Cmentarz Rakowicki jest jedną z najstarszych i największych nekropolii Krakowa. Cmentarz jest miejscem spoczynku zwykłych oraz zasłużonych mieszkańców miasta, twórców, przedstawicieli znakomitych rodów polskich, uczonych o międzynarodowej sławie, artystów, działaczy politycznych, rzemieślników, kupców, filantropów, spiskowców, żołnierzy powstań narodowych, obu wojen światowych, działaczy podziemia z lat okupacji niemieckiej. Nazwa cmentarza pochodzi od nazwy drogi wiodącej do odległej o 2 km dawnej wsi Rakowice (obecnie ulicy Rakowickiej).

Idea powstania powszechnego cmentarza miejskiego pojawiła się w końcu XVIII wieku. Wcześniej każdy kościół parafialny miał położony obok własny, niewielki cmentarz. Pochówków dokonywano również poza murami miasta, a także obok szpitali. Wraz z rozwojem wiedzy medycznej wzrosła świadomość zagrożeń, jakie niosła lokalizacja cmentarzy w zwartej zabudowie miast. W ślad za tym komisja sanitarna policji na Sejmie Czteroletnim (1788-1792) poleciła władzom miast, aby w porozumieniu z duchowieństwem urządziły powszechne cmentarze na odleglejszych terenach.

aleja

Z powodu wydarzeń historycznych (rozbiory), decyzja ta została przesunięta w czasie i w Krakowie podjęły ją już władze austriackie. W 1801 roku miasto i okoliczne gminy zakupiło grunt w granicach wsi Prądnik Czerwony (początkowo ok. 5,6 h), należący wcześniej od zakonu oo. Karmelitów Bosych. Należy podkreślić, że koszty ponieśli mieszkańcy Krakowa, jednorazowo na ten cel opodatkowani. Nowo powstały cmentarz miał zastąpić wszystkie dotychczas istniejące cmentarze przykościelne, na których zakazano nowych pochówków. Wytyczony wielki cmentarz komunalny był wówczas bardzo oddalony od miasta, dziś znajduje się w śródmieściu.

Urządzenie i ogrodzenie nowej nekropolii zajęło blisko dwa lata (1801-1802). Pierwszy pogrzeb miał miejsce w styczniu 1803 r., pochowano 18-letnią Apolonię z Lubowieckich Bursikową. Po tym pierwszym grobie pozostała jedynie tablica pamiątkowa w murze cmentarza przy głównym wejściu. W 1807 r. wybudowano studnię, a w 1812 r. ze składek publicznych ufundowano okazały krzyż.